Στόχος 20-20-20 για το 2020 – Πρόταση Δράσης για το ΤΕΕ

ΤΟΥ ΜΙΝΟΥ ΜΑΙΣΤΡΟΥ

Θέλω να αναφερθώ σε ένα θέμα για το οποίο, αν και κατά τη γνώμη μου είναι ήδη αργά, έστω και τώρα (πριν να είναι «πολύ αργά»), πρέπει να είμαστε όλοι ενημερωμένοι και με τεκμηριωμένη άποψη για μερικά θέματα που μας αφορούν, δηλαδή αφ’ ενός όλο τον Τεχνικό κόσμο και αφ’ ετέρου το ΤΕΕ ως Τεχνικό Σύμβουλο του Κράτους. Πρόκειται για το θέμα της ενεργειακής πολιτικής στην Χώρα μας.

Ας θυμηθούμε τη συνθήκη του Kyoto. Οι απορρέουσες από τη συγκεκριμένη συνθήκη υποχρεώσεις, οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ένα πλαίσιο Ενεργειακής Πολιτικής, εφαρμόζοντας αυστηρότερα κριτήρια και δεσμεύσεις από αυτά που υπέγραψαν τα μέλη της, στη συνθήκη του Kyoto.

Εάν κάνουμε μια αναδρομή στις πράξεις της Ελλάδας για το θέμα αυτό, από την εποχή της συνθήκης του Kyoto μέχρι σήμερα, θα δούμε ότι έχοντας καθυστερήσει στην λήψη πολλών αποφάσεων ή την υλοποίηση ενεργειών για μεγάλο χρονικό διάστημα, στο τέλος τίθενται σε εφαρμογή, νόμοι και διατάξεις με καταιγιστικό ρυθμό. Για μια φορά ακόμα λειτουργούμε με τον κλασσικό ελληνικό ρυθμό που έχει το «συρτάκι» (στην αρχή αργά και μετά με γρήγορους ρυθμούς).

Ας πάμε όμως, στο τι ισχύει σήμερα, που η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Ενεργειακής Πολιτικής, για το σύνολο των Κρατών-Μελών της Ε.Ε., προβλέπει ένα σύνολο στόχων, το περίφημο 20-20-20 για το 2020. Δηλαδή:

·         20% μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου σε σχέση με τα επίπεδα του 1990 σύμφωνα με την Οδηγία 2009/29/ΕΚ,

·         20% διείσδυση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) στην ακαθάριστη τελική κατανάλωση ενέργειας σύμφωνα με την Οδηγία 2009/28/ΕΚ και

·         20% εξοικονόμηση πρωτογενούς ενέργειας. 

Το «Πολυτεχνείο» και η «Γενιά του Πολυτεχνείου».

 ΤΟΥ ΜΙΝΟΥ ΜΑΪΣΤΡΟΥ

Αυτό ήταν ένας ιστορικά μοναδικός σταθμός πολιτικής έκφρασης των νέων που στηριγμένοι ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΥΝΑΜΕΙΣ έδειξαν την αντίθεσήτους στο καθεστώς της χούντας διατυπώνοντας τα οράματά τους για ελευθερία έκφρασης και ίσες ευκαιρίες στη δουλειά και τη μόρφωση (πανανθρώπινες και διαχρονικές αξίες), παρά τις αντιθέσεις των οργανωμένων πολιτικών ομάδων της εποχής ΚΚΕ γρ.εξ - ΠΑΚ - ΕΚ κλπ που το θεωρούσαν «επικίνδυνο» ένα τέτοιο εγχείρημα (κάθε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις είναι τελείωςσυμπτωματική!!!).

Η οποιαδήποτε έκτοτε «οικειοποίηση» της μοναδικής αυτής πράξης είναι τελείως άστοχη και επιεικώς «καπηλεία».

Κι αυτό το λέω διότι άκουσα πολλές φορές το σύνθημα-μήνυμα από τουςνεο-σοσιαλιστές «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται». Να δικαιωθεί τί; Μήπωςακόμη δεν ψάχνουν όλοι «ίσες ευκαιρίες» για δουλειά και μόρφωση;

Μία δημοσίευση, ένα σχόλιο και πέντε και μία ερωτήσεις

του Χρήστου Λάλα

Στις 30.10.2013, στην ιστοσελίδα της παράταξης «Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Μηχανικών, μαζί για την Ανατροπή» δημοσιεύτηκε ένα κείμενο του Γιάννη Αλαβάνου με τίτλο «ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΕ».

Το ίδιο κείμενο, με τον ίδιο τίτλο και με ημερομηνία 30.09.2013 είχε δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα της παράταξης «Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών» στις 03.10.2013. Δώδεκα ημέρες πριν «κλείσει» η ιστοσελίδα, με τρόπο αυθαίρετο, αντιδημοκρατικό, αυταρχικό και απαράδεκτο, από το ίδιο άτομο που σήμερα είναι διαχειριστής στην ιστοσελίδα της «Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας Μηχανικών». Εξάλλου, ο Γιάννης Αλαβάνος ήταν μέλος της «Συνεργασίας Αριστερών Μηχανικών» και μέλος της γραμματείας της και από όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω, εξακολουθεί και μέχρι σήμερα. Η «Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών» δεν συμμετέχει στις εκλογές, όμως δεν έχει διαλυθεί και το πιθανότερο είναι μετά τις εκλογές να συνεχίσει τη δράση της.

Η δημοσίευση αυτού του κειμένου στην ιστοσελίδα της «Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλία Μηχανικών» δημιουργεί μερικά εύλογα ερωτηματικά:

1. Θα δημοσιευτεί και η εισήγηση του Γιάννη Αλαβάνου στην ολομέλεια της παράταξης «Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών» τον Μάρτιο του 2013; Η εισήγηση, η οποία ήταν και η αφορμή και μια από τις αιτίες για την αποχώρηση της ομάδας των μελών, που στις 20.10.2013 ίδρυσε την «Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Μηχανικών»;

Εκλογές ΤΕΕ - Η επιλογή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Μηχανικών

του Χάρη Πεπόνη

Η τοποθέτηση μου σχετικά με τις εκλογές του ΤΕΕ και τη Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών, έγινε το Σεπτέμβριο του 2013. Από τότε έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα. Η Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών, άλλαξε αρκετά.

Κάποιοι ακολούθησαν σχεδιασμούς εκτός λογικής και φιλοσοφίας της Συνεργασίας Αριστερών Μηχανικών. Δραστηριοποιούνται σε άλλη παράταξη, με συνθηματολογία και ύφος ξένο από την φιλοσοφία μιας  ουσιαστικής αριστερής δύναμης συμμετοχής στα τεκταινόμενα. Το σύνθημα «το Επιμελητήριο σ’ εμάς», από μόνο του λέει πολλά… Η λάσπη στη Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών , το κοινό μας σπίτι πριν από λίγο καιρό , δείχνει ξεκάθαρα τον καιροσκοπισμό του νέου εγχειρήματος. Το δε παρασκήνιο , δείχνει ακόμα πιο πολλά…

Κάποιοι άλλοι συνάδελφοι της Συνεργασίας Αριστερών Μηχανικών , ακολούθησαν τον δρόμο της αποστασιοποίησης ή ακόμα και την κάθοδο τους μοναχικά στις εκλογές. Είμαι σίγουρος ότι το κάνουν με αξιοπρέπεια και πιστοί στις αρχές και στον τρόπο σκέψης της Συνεργασίας Αριστερών Μηχανικών.

Εμείς της Ανανεωτικής Συνεργασίας Αριστερών Μηχανικών, συνεχίζουμε τον δρόμο των συνεργασιών, χωρίς κοντόφθαλμα κριτήρια και προσπαθούμε να υπερασπιστούμε το ΤΕΕ και τους Μηχανικούς αποτελεσματικά και όχι στα λόγια.

Αναδημοσιεύω ως έχει το κείμενο, πλέον η λύση έρχεται μέσα από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη Μηχανικών. Το κείμενο παραμένει ως έχει, άλλωστε εμείς δεν αλλάζουμε τις αρχές μας ανάλογα με το πώς μας βολεύει πρόσκαιρα….

Από το ίδιο το κείμενο προκύπτει η αναγκαιότητα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Μηχανικών και οι λόγοι για τους οποίους γίνεται αυτή η συνεργασία. Η Ανανεωτική Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών συνεχίζει πιστά προσηλωμένη στις αρχές της , δεν ξεχνά το παρελθόν της και με συνέπεια προετοιμάζει το μέλλον.

Οι δυσκολίες και η λύση με τη Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών

Τα τελευταία χρόνια, ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις στην Ελλάδα, οι οποίες έχουν αντίστοιχα αρνητικά αποτελέσματα στο χώρο των Μηχανικών. Η κρίση, τα αίτια και ο τρόπος διαχείρισης μπορούν να έχουν πολλές ερμηνείες. Το ότι όμως η λύση μπορεί να έρθει κυρίως με την αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης είναι αδιαμφισβήτητο. Πόσο μάλλον με την αξιοποίηση των Μηχανικών, οι οποίοι έχουν την επιστημονική κατάρτιση και την ικανότητα να μετατρέπουν την επιστημονική θεωρία σε πράξη , σε εφαρμογή , σε κάτι το ρεαλιστικό και το υλοποιήσιμο.

Περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη

 

Η τουριστική ανάπτυξη της χώρας πρέπει να γίνει περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη. Ο σωστός χωρικός σχεδιασμός με ξεκάθαρους κανόνες είναι το -α και το -ω για ένα μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που σέβεται το κύριο τουριστικό προϊόν της χώρας: το φυσικό περιβάλλον.

Διαβάστε τo σχόλιο της WWF στο σχέδιο χωροταξικού πλαισίου για τον τουρισμό που προωθεί το ΥΠΕΚΑ.

 http://www.wwf.gr/images/pdfs/WWF-sholia-gia-ton-tourismo.pdf

Η Ελλάδα έχει βελτιώσει εντυπωσιακά το «πορτρέτο ανταγωνιστικότητας»

Του Ηλια Σιακανταρη πηγή: Καθημερινή http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_columns_2_20/10/2013_537365 Παρά το όνομα σιδηρόδρομο και τα πολυσύλλαβα συνθετικά, το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών ήταν ένας δείκτης που μου άρεσε πάντα. Είναι, χοντρικά, η σούμα του τι πληρώνει και τι εισπράττει μια οικονομία από το εξωτερικό. Δίνει μια ένδειξη για το αν μια χώρα «κονταίνει» απλώς επειδή υπάρχει ή αν κερδίζει μπόι σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι ένα «πορτρέτο ανταγωνιστικότητας» για το yearbook της κοινωνίας των κρατών. Οχι ότι το συγκεκριμένο ισοζύγιο δεν έχει ως θεωρητικό-οικονομικό εργαλείο γκρίζα ή τυφλά σημεία. Αλλά στην επιφανειακή (ή λιγότερο επιφανειακή) σύγκριση που κάνουν μεταξύ εναλλακτικών επενδυτικών προορισμών οι διαχειριστές κεφαλαίων είναι ανεκτίμητο εργαλείο: το πρόσημό του, η δομή του (από πού προέρχονται έσοδα, τι παράγει δαπάνες) και η δυναμική των ποσών, παρέχουν μία από τις πλέον αντιπροσωπευτικές ενδείξεις για την αξιολόγηση των προοπτικών μιας οικονομίας.

Φασισμός και «επικίνδυνες τάξεις»

Του Πετρου Παπακωνσταντινου
πηγή: Καθημερινή
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/10/2013_535895


Ανήσυχος με αυτά που βιώνει καθημερινά στο Βερολίνο, ο Αϊνστάιν ξεκινά το καλοκαίρι του 1931 αλληλογραφία με τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, όπου αναπτύσσει προβληματισμούς για την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού και την απειλή ενός νέου Μεγάλου Πολέμου. Το βασικό ερώτημα που θέτει στην πρώτη επιστολή του είναι «πώς θα σταματήσουμε την ψύχωση του μίσους και της καταστροφής», που εξαπλώνεται ταχύτατα στον γερμανικό πληθυσμό. «Δεν εννοώ βέβαια», υπογραμμίζει ο Αϊνστάιν, «μόνο τους αποκαλούμενους “ακαλλιέργητη μάζα”. Η εμπειρία μου δείχνει ότι η υποτιθέμενη αφρόκρεμα της διανόησης είναι η πλέον επιρρεπής σε τέτοιου είδους ολέθριες αυθυποβολές».
Η διαπίστωση αυτή ακούγεται σήμερα ως μια εξαιρετικά επίκαιρη (λόγω Χρυσής Αυγής) όσο και ενοχλητική αλήθεια. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι ο νεοφασισμός ευδοκιμεί μόνο ή κυρίως μεταξύ των «κατώτερων», οικονομικά και μορφωτικά, στρωμάτων, αυτών των «επικίνδυνων τάξεων» που είναι πάντα επιρρεπείς στα πολιτικά «άκρα», σε αντιδιαστολή με τη μορφωμένη «μεσαία τάξη», η οποία θεωρείται εξ ορισμού το σταθερό θεμέλιο της Δημοκρατίας. Μια θεώρηση, η οποία αποπνέει ταξική προκατάληψη και συγκρούεται με την ιστορική πείρα.