50
χρόνια συμπληρώνονται, από την ημέρα
εκείνη που η Σουηδική Ακαδημία τίμησε
τον Γιώργο Σεφέρη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας
για «την έξοχη λυρική γραφή του, που
αντλεί την έμπνευσή
της από μια βαθιά αγάπη για τον ελληνικό
πολιτισμό». Είναι ο πρώτος Έλληνας που
τιμήθηκε με το παγκοσμίως ανώτερο
βραβείο πνευματικής προσφοράς, ακολούθησε
το 1979 μόνο ο Οδυσσέας Ελύτης. Η επίσημη
τελετή έγινε ενάμιση μήνα αργότερα στις
10 Δεκεμβρίου 1963
Τούτη
την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος
μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία
έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα
περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα
μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την
υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη
γλώσσα μου, και να - εκφράζω τώρα τις
ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας
παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που
ζητώ πρώτα-πρώτα από τον εαυτό μου.
Ανήκω
σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι
στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό
παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα,
και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο
τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι
τεράστια και το πράγμα που μας χαρακτηρίζει
είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή.
Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να
μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που
δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν
παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο
χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης
είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά·
κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην
αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση
ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το
μέτρο, πρέπει να τιμωρηθεί από τις
Ερινύες. Ο ίδιος νόμος ισχύει και όταν
ακόμα πρόκειται για φυσικά φαινόμενα:
"Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα"
λέει ο Ηράκλειτος, "ει δε μη, Ερινύες
μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν".
